Zespolenie moczowodowo-skórne bezpośrednie

Najprostszym i technicznie najłatwiejszym odprowadzeniem zewnętrznym moczu jest zespolenie moczowodowo-skórne. W przypadkach moczowodów prawidłowych późne powikłania w postaci zwężeń ujścia skórnego doprowadziły do prawie zupełnego zaniechania tego rodzaju zabiegów. U dzieci z wynicowanym pęcherzem moczowody są zwykle nie poszerzone, dlatego pierwotnych bezpośrednich zespoleń ze skórą się nie wykonuje. Chorzy tacy kwalifikują się do zespoleń moczowodowo- -esiczych bezpośrednich lub do operacji Brickera i Mogga. Szerokie moczowody po przebytych operacjach wytwórczych lub po zespoleniach moczowodowo-esiczych nie kwalifikują się do zespolenia z wstawką esiczą w operacji Brickera i Mogga. Powinny być odprowadzone do skóry, po ich poprzednim zespoleniu ze sobą koniec do boku. Szerszy moczowód jest główny, a do niego dochodzi cieńszy.

Wyłonione poza skórą ujście szerokiego moczowodu nie powinno ulec zwężeniu. Lepiej jest jednak zapobiegawczo wywinąć jego błonę śluzową w postaci mankietu.

Manfort (20) oraz Schweitzer i Kelalis (25) zalecają zespolenie międzymoczowodowe- jako łatwe i dogodne odprowadzenie zewnętrzne u dzieci. Należy unikać wyprowadzania do skóry osobno obu moczowodów, gdyż powstają dwie przetoki, które wymagają zaopatrzenia dwoma zbiornikami. To jest dla chorego wielce kłopotliwe.. Sturdy (1962) wykonał u 6 dzieci zespolenia wyciętego trójkąta pęcherza ze skórą..

U trojga dzieci zmiany błony śluzowej pęcherza doprowadziły do zwężenia ujść moczowodów. Mollard (1971) zastosował zespolenia trójkąta ze skórą u 5 dzieci,, u 4 wskutek powikłań należało zmienić odprowadzenie. Ostatnio w piśmiennictwie- nie spotyka się doniesień na temat tego rodzaju zespoleń.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>