Zatrucia w Wielkiej Brytanii

Natomiast w stosunkowo łagodnych zatruciach pokarmowych, zaobserwowanych początkowo w Wielkiej Brytanii, a następnie w wielu innych krajach, z podejrzanej żywności _i od chorych izolowano Cl. periringens typu A. Wspólną cechą ze szczepami typu F, powodującymi enteritis necroticans, była tylko wybitna ciepło- oporność przetrwalników. Wytrzymywały one ogrzewanie w temp. 100°C przez 1-5 godzin [30 b, c], gdy przetrwalniki szczepów izolowanych z przypadków zgorzeli gazowej giną w tej temperaturze już po kilku minutach. W tych zatruciach czas inkubacji wahał się od 6 do 24 godzin, zwykle 10–12 godzin. Głównym objawem była silna, wodnista biegunka i bóle brzucha bez gorączki. Nudności i wymioty zdarzały się rzadko. Choroba trwa-

ła najczęściej 12-24 godzin i kończyła się wyzdrowieniem. Niekiedy jednak objawy mogą być ciężkie [59, 62], Przypadki śmiertelne, choć bardzo rzadkie, jednak zdarzają się, zwłaszcza wśród małych dzieci i osób starych [59, 82].

Szczepy izolowane z zatruć miały wiele cech różniących je od „klasycznych” szczepów Cl. periringens typu A. W pierwszych posiewach na agar z krwią rosły często w postaci płaskich nieregularnych kolonii i z reguły nie dawały hemolizy.

Okazało się, że szczepy te nie wytwarzają hemolizyny teta i tylko małe ilości hemolizyny alfa (lecytynazy). Były one również mało chorobotwórcze dla zwierząt. Wstrzyknięcie domięśniowe hodowli tych szczepów nie powodowało objawów zgorzeli gazowej.

Badania Hobbs i innych (30 b, c] wykazały, że szczepy z zatruć różnią się od szczepów klasycznych również antygenowo. Hobbs wyróżniła wśród nich 17 typów serologicznych. Przygotowanymi przez nią surowicami można było wytypować ogromną większość szczepów izolowanych z zatruć.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>