Zatrucia V. parahaemolyticus

Zatrucia V. parahaemolyticus mają przebieg zbliżony do sal- moneloz. Po okresie inkubacji, który zwykle wynosi 10-12 godzin, ale może wahać się od 2 do 48 godz., jako główny objaw występują bóle brzucha i biegunka. Bóle są zwykle silniejsze niż w przebiegu salmonelozy i zlokalizowane raczej w żołądku. Często występują również nudności, wymioty, niezbyt wysoka gorączka, dreszcze, bóle głowy. Choroba zazwyczaj trwa jeden do kilku dni i kończy się zupełnym wyzdrowieniem. Zejścia śmiertelne są rzadkie i wg Sakazaki, zwłaszcza jeśli chodzi o osoby dorosłe, zdarzają się jedynie u osób wyniszczonych. W początkach choroby kał chorych z reguły zawiera liczne V. parahaemolyticus, często w niemal czystej kulturze. Później, nawet mimo utrzymywania się objawów, znikają one z kału. Niekiedy występuje inna postać zatrucia, zbliżona do czerwonki o ciężkim przebiegu: gorączka jest wysoka, a w kale pojawia się śluz i krew.

Duża śmiertelność chorych w zatruciu opisanym przez Fujiwarę i wsp. była być może związana, jak sugeruje Zen-Yoji [48], z równoczesnym zakażeniem pałeczką Morgana.

Etiologiczna rola V. parahaemolyticus w zatruciach została potwierdzona w doświadczeniach na ochotnikach, przeprowadzonych przez Takinawę [45] oraz Aiiso i Fujiwarę [1], W warunkach naturalnych drobnoustrój ten jest chorobotwórczy jedynie dla człowieka. Doświadczalnie udało się wywołać enteritis u małp

i psów, zwłaszcza jeśli jednocześnie podawano im kultury Pioteus [19]. Od 1960 r. zatrucia V. parahaemolyticus objęte są w Japonii obowiązkową rejestracją. Wprowadzono tam również rutynowe badanie ryb i innych produktów morskich w kierunku tego drobnoustroju. W okresie lata stwierdza się go bardzo często. W badaniach przeprowadzonych w lecie wykryto go w 88,6% prób ryb i ostryg, a także w wodzie morskiej. Natomiast badania przeprowadzone w zimie 1963 r. dały wyniki negatywne.

W lecie V. parahaemolyticus wyizolowano również z 82,3% prób wymazów pobranych ze sprzętu kuchennego w jadłodajniach przygotowujących potrawy z ryb i skorupiaków. Wśród kucharzy zatrudnionych w tych jadłodajniach wykryto 7% nosicieli, gdy wśród innych grup ludności odsetek nosicieli był bardzo mały.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>