ZATRUCIA POWODOWANE PRZEZ ENTEROKOKI

Rola enterokoków w wywoływaniu zatruć pokarmowych nie została dotąd wyjaśniona, choć wielu autorów opisało zatrucia różnorodnymi produktami, w których nie stwierdzano żadnych innych podejrzanych drobnoustrojów, a tylko znaczne namnożenie enterokoków.

Z drugiej strony niejednokrotnie stwierdzono, że różne produkty, zawierające milionowe ilości enterokoków w 1 g, nie powodowały zaburzeń u konsumentów. W niektórych krajach ente- rokoki są używane jako startery (zakwasy) przy produkcji pewnych gatunków sera.

Na tej podstawie można sądzić, że tylko niektóre szczepy enterokoków mogą powodować zatrucia. Objawy w opisanych dotąd zatruciach enterokokami [9, 14, 33, 40] nie były stałe. Okres inkubacji wahał się od 2 do 36 godzin. W niektórych zatruciach głównym objawem była biegunka połączona niekiedy z bólami brzucha, nudnościami i niewielkim wzrostem temperatury ciała. Inne, zwykle w przypadkach krótkiego okresu inkubacji, miały charakter typowej intoksykacji, podobnej do zatruć enterotoksyną gronkowcową -• z wymiotami i biegunką.

Doświadczenia na ochotnikach, przeprowadzane przez różnych badaczy ze szczepami wyizolowanymi z zatruć, dawały wyniki zmienne [9, 14, 33, 40]. Niektórzy ochotnicy chorowali po podaniu kultury, a nawet bezbakteryjnych przesączy, u innych nie udawało się wywołać żadnych objawów.

W doświadczeniach Oslera i wsp. [40] toksyczne były tylko młode, 4-godzinne kultury. Starsze nie powodowały objawów zatrucia. Moore [33] wywołał zatrucie u ochotników po podaniu im kultury, a także bezbakteryjnego przesączu z hodowli szczepu, wyizolowanego z puddingu czekoladowego, który spowodował zatrucie 153 dzieci. Wyizolowany przez niego szczep paciorkowca nie miał jednak wielu cech, które pozwalałyby zaliczyć go do en- terokoków, gdyż nie zawierał wielocukru D, nie dawał wzrostu na podłożu z żółcią i nie przeżywał ogrzewania w temp. 60°C przez 30 minut.

Luönd i Gasser [30] opisali zatrucie kilkudziesięciu osób budyniem z mięsa. Mięso zawierało enterokoki w ilości 25 milionów/g, a galaretka 240 mln/g. Wyizolowany szczep określono jako Streptococcus iaecalis var. durans.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>