Zaburzenia biochemiczne

(1968) , Schmitt (1971). Dużą popularnością cieszy się metoda zaproponowana przez Goodwina (1953). Moczowód wprowadza się między blaszkami krezki okrężnicy esowatej, potem krótkim kanałem śródściennym do otwartego jelita. Błonę śluzową moczowodu zespala się z błoną śluzową jelita. Obecnie metoda Goodwina jest powszechnie stosowana (7, 17) (Williams i Burkholder 1969, Knutrud 1972, Schwarzhaupt i wsp. 1973). Szwajcarscy chirurdzy i urolodzy dziecięcy często stosują sposób Mathisena

(1953) . Polega on na bezpośrednim wszczepianiu moczowodu do okrężnicy esowatej. Końcowy odcinek moczowodu otacza się uszypułowanym płatem jelita w ten sposób, żc powstaje brodawka, która ma działanie przeciwodpływowe i jest zaporą dla wzmożonego ciśnienia śródjelitowego. W odprowadzeniach moczowodowo-esiczych zespolenie obu moczowodów z jelitem wykonuje się jednoczasowo, na jednej wysokości obwodowego odcinka okrężnicy esowatej. Segura i Kelalis (1975) zespoleniem moczo- wodowo-esiczym osiągnęli u dzieci wieloletnie przeżycie, a Spence i wsp. (1975) są zdania, że sposób ten przewyższa skutecznością wszystkie inne.

Zaburzenia biochemiczne po zespoleniu moezowodowo-esiczym. W 1941 r. Jewrebt zwrócił uwagę na to, żc u chorych z zespoleniem moczowodowo-esiczym powstają zaburzenia biochemiczne typu hiperchloremii. Ferris i Odel (1959) wykazali, że kwasica hiperchloremiczna występuje u 70-80% operowanych chorych. Oprócz tego

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>