Wymioty – jako pierwsze objawy

Wymioty stanowią charakterystyczny, najbardziej rzucający się w oczy, objaw zatrucia gronkowcowego. Toteż najpierw, w badaniach dotyczących działania enterotoksyny na ustrój, zajęto się mechanizmem wywoływania reakcji wymiotnej. Wśród tych prac wyróżniają się doświadczenia Baylissa [4], Ustalił on, że przesącze hodowli gronkowców enterotoksycznych nie działają bezpośrednio na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, nie wywołują bowiem skurczów izolowanego jelita królika i kota. Następnie w doświadczeniach na kotach, którym w narkozie pentabar- biturowej usuwał kolejno: 1) splot słoneczny, 2) żołądek, 3) jelita cienkie i grube stwierdził, że usunięcie splotu słonecznego, a także żołądka nie znosi reakcji wymiotnej (którą w tym przypadku oceniał na podstawie skurczów przepony i mięśni brzucha). Natomiast usunięcie jelit znacznie osłabiało tę reakcję. Wymioty nie występowały również po zniszczeniu ośrodka wymiotnego na dnie

IV komory mózgu. Enterotoksyna nie działała jednak bezpośrednio na ten ośrodek. Dwustronne przecięcie nerwów błędnych hamowało występowanie wymiotów – co wskazywało, że są one reakcją odruchową, przebiegającą drogą tych nerwów, przy czym receptory czuciowe znajdują się prawdopodobnie w śluzówce jelit.

Bayliss w swoich doświadczeniach posługiwał się przesączami z hodowli gronkowców enterotoksycznych. Po otrzymaniu oczyszczonych preparatów enterotoksyn, badania nad mechanizmem reakcji wymiotnej, wywoływanych przez te toksyny, zostały ponownie podjęte przez Sugiyamę i wsp. [54, 104, 106], Potwierdziły one obserwacje Baylissa, że enterotoksyna nie działa na mięśnie gładkie żołądka i jelit, a reakcja przebiega poprzez łuk odruchowy, którego receptory czuciowe znajdują się w narządach jamy brzusznej. Nie udało się jednak zlokalizować tych receptorów. Doświadczalnie wykazano na kotach i małpach, że bodźce spowodowane podrażnieniem tych receptorów są przenoszone do ośrodka wymiotnego nie tylko przez nerwy błędne, ale również przez nerwy sympatyczne. Przecięcie obu nerwów błędnych czyni wprawdzie te zwierzęta niewrażliwymi na wymiotne działanie en- terotoksyny wprowadzonej dożołądkowo, ale nie znosi wymiotów po dożylnym jej wstrzyknięciu. Natomiast nawet śmiertelne dawki enterotoksyny nie wywoływały wymiotów u małp, u których poprzednio dokonano całkowitego odnerwienia narządów jamy brzusznej przez przecięcie obu nerwów błędnych i sympatycznych.

Towarzysząca wymiotom biegunka jest, jak na to wskazują prace Shermano i wsp. [92] oraz Sullivan [110], wynikiem zaburzeń w resorpcji wody i przenikaniu elektrolitów przez ścianę jelita.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>