WYKRYWANIE JADU KIEŁBASIANEGO WE KRWI CHORYCH W ŻYWNOŚCI

Prawidłowa i szybka diagnoza ma podstawowe znaczenie w leczeniu zatruć jadem kiełbasianym. Najważniejsze dla diagnozy jest wykrycie obecności toksyny we krwi chorego, ewentualnie w innych próbach, jak wymiociny, treść żołądka.

Żywność, która spowodowała zatrucie, często nie jest dostępna do badań. Laboratoria najczęściej otrzymują nie ten produkt, który był przyczyną zatrucia, a taką żywność, jaka była możliwa do pobrania. Przy zatruciach domową konserwą w laboratorium często badane są pozostałe podobne konserwy, przy zatruciu konserwami przemysłowymi – puszki z tego samego kodu. Tymczasem, jak to wykazały wielokrotne badania, jedna lub nieliczne puszki z kodu mogą zawierać jad kiełbasiany, gdy wszystkie pozostałe są od niego wolne. Przy zatruciach wędlinami trzeba się liczyć z możliwością miejscowego, ogniskowego występowania Cl. botulinum i jadu, pobrane próbki mogą więc go nie zawierać. Tym większy nacisk trzeba położyć na konieczność badania krwi chorego, w każdym przypadku podejrzenia o zatrucie jadem kiełbasianym.

Krew należy pobrać w ilości około 10 ml jak najwcześniej, przed wprowadzeniem swoistej surowicy leczniczej. Z pobranej próbki, po oddzieleniu się skrzepu, odciąga się (bez wirowania) surowicę. Jeśli jest jej zbyt mało, skrzep przenosi się do moździerza, rozciera z równą ilością roztworu fizjologicznego chlorku sodowego, sączy przez gazę i przesącz dołącza do surowicy.

Można również do badań użyć krew całkowitą z dodatkiem cytrynianu (1,2 ml 3,8% jałowego roztworu cytrynianu sodowego na 4,8 ml pobranej krwi). Próbki do czasu rozpoczęcia badań muszą być przetrzymywane w niskiej temperaturze. Badaną surowicę (lub krew) przenosi się po 1 ml do szeregu

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>