Według Holschneidera i Holmanna

Próby zastąpienia zwieracza wewnętrznego odbytu polegają na wytworzeniu podwójnej lub potrójnej warstwy mięśniowej końcowego odcinka jelita, po uprzednim jej rozciągnięciu i oddzieleniu błony śluzowej.

Według Holschneidera i Holmanna najkorzystniej jest wykonać tę operację podczas sprowadzania okrężnicy z dostępu brzusznego. Koniec okrężnicy zostaje wyłoniony i pozbawiony błony śluzowej na długości 3-5 cm. Holschneider wywija warstwę surowicówkowo-mięśniową i przyszywa do odcinka proksymalnego, po czym cofa w obręb pętli łonowo-odbytniczej (ryc. 12-65) (22, 23). Hofmann przecina podłużnie końcowy odcinek jelita w płaszczyźnie strzałkowej. Powstają w ten sposób dwa półcylindry warstwy surowicówkowo-mięśniowej, które kolejno wywija się, nakładając na bliższy odcinek okrężnicy i rozciąga, aby półcylinder obejmował cały obwód jelita. Ciągłe szwy umocowują pierwszą warstwę zdwojenia do ściany okrężnicy, po czym zostaje nałożony i przyszyty drugi odwrócony półcylinder mięśniowy. W ton sposób końcowy odcinek jelita ma potrójną grubość warstwy mięśniowej, a krawędź odciętej błony śluzowej przyszywa się do krocza (ryc. 12-66) (19, 20).

Autorzy zakładają, że splot mięśniowy w tej dobrze unaczynionej i fizjologicznie rozciągniętej części jelita pozostanie nie uszkodzony, a zdwojona błona mięśniowa będzie się zachowywać jak zwieracz wewnętrzny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>