Sposoby zastąpienia testu biologicznego

Wielu badaczy prowadzi prace mające na celu zastąpienie testu biologicznego przez próby serologiczne przeprowadzane in vitro. Najwięcej prac poświęcono ostatnio metodom immuno- fluorescencji [1, 16]. W Polsce tę metodę zastosował Mierzejewski [11, 62 a, b, dj. Zaletą immunofluorescencji jest możliwość wydatnego skrócenia czasu badania (nawet do 3 godzin), wadą •- możliwość występowania reakcji nieswoistych.

Przeprowadzane są również próby zastosowania biernej hema- glutynacji [46], Przy wykonywaniu tego testu zaobserwowano reakcje krzyżowe między toksynami typu A i B. Reakcje toksyny typu E były ściśle swoiste. Metodą hemaglutynacji można było wykryć ilości toksyny A odpowiadające 0,75-1,3 DL50 dla myszy, toksyny B odpowiadające 2,3 DL50 dla myszy.

Azarenok [12] wykrył jad kiełbasiany we krwi pacjenta metodą biernej hemaglutynacji, gdy próba biologiczna na myszach dała wynik ujemny. Obecnie przeprowadzone są również próby wykrywania toksyny botulinowej metodą radioimmunologiczną. Boroff [17] stosował w tym celu znakowanie toksyny A radioaktywnym jodem – 131J. Metoda ta polega na tym, że do kolejnych rozcieńczeń badanej próby, zawierającej nieznane ilości toksyny, dodaje się równe ilości znakowanej toksyny oraz takie ilości surowicy, które mogą związać 50% wprowadzonej znaczonej toksyny. Z porównania stosunku radioaktywnej toksyny związanej i niezwiązanej z surowicą, można, w porównaniu z wykreśloną poprzednio krzywą standardową, oznaczyć ilości toksyny w badanej próbie. Metoda oparta jest bowiem na współzawodnictwie znakowanego i niezna- kowanego antygenu w reakcji jego wiązania się z homologiczną surowicą. W wyniku tego współzawodnictwa stosunek między znakowanym antygenem związanym B (bound) i niezwiązanym F (free) oznaczony jako B/F maleje w miarę zwiększania się stężenia nieznakowanego antygenu. Metoda pozwala na bardzo szybkie wykrywanie toksyny, jednak, zgodnie z dotychczasowymi badaniami, czułość jej odpowiada 100 DLmin dla myszy.

Izolowanie Cl. botulinum z podejrzanych prób żywności nie ma większego znaczenia dla diagnostyki zatruć jadem kiełbasianym i zwykle jest pomijane, zwłaszcza że izolacja nie zawsze się udaje, gdyż próbki żywności zawierają przeważnie liczną mikroflorę towarzyszącą, w tym również beztlenowce innych gatunków Clostridium.

Różni autorzy proponują różne metody postępowania dla wykrycia i identyfikacji Cl. botulinum. Opis tych metod przekraczałby ramy niniejszej książki. Zainteresowani znajdą je w odpowiednich pozycjach piśmiennictwa [19, 68, 79].

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>