Prototyp operacji

Prototyp operacji, po doświadczeniach na zwierzętach, ogłosił Mauclaire (1895). Do wydzielonej odbytnicy wszczepił moczowody, a olcrężnicę esowatą doprowadził do powłok brzusznych jako tzw. odbyt sztuczny. Gersuny (1898) zlikwidował odbyt sztuczny i okrężnicę esowatą sprowadził podzwieraczowo w obręb odbytu. Operacja Gcrsany’ego została uzupełniona małymi zmianami przez Heitz-Boyera i Hove- lacque’a (1912) i znalazła zastosowanie u dzieci z wynicowaniem pęcherza (Kiefcr i Linke 1957, Dorsey i Barnes 1961, Culp i Floclcs 1966).

Janneck (1977) ogłosił dobre wyniki u operowanych 4 dzieci, a Tacciuoli i wsp. (1977) u 21 dzieci. Obaj autorzy są zdania, że najlepiej jest operować dzieci ok. 4 r.ż., gdy napięcie mięśni zwieraczy odbytu jest ustalone. Pełnego trzymania moczu i kału należy oczekiwać w 1-1,5 roku po operacji. Obecnie operacja Gersuny’ego, Heitz- -Boyera i Hovelacque’a u dzieci z wynicowaniem pęcherza nie ma szerokiej akceptacji, gdyż stale podkreśla się możliwość podwójnego nietrzymania.

Descomps (1909) opisał operację, która polega na wydzieleniu odbytnicy, wszcze-pieniu do niej moczowodów i zespoleniu okrężnicy esowatej z odbytnicą koniec do boku. Zalety tej operacji potwierdził Modelski (1961) badaniami doświadczalnymi i obserwacją kliniczną. Duhamel (1971) do leczenia wynicowania pęcherza zaadaptował schemat własnej operacji stosowanej w chorobie Hirschsprunga u dzieci.

Operacja polega na odprowadzeniu moczu do wydzielonej odbytnicy i na zespoleniu przezzwieraczowym okrężnicy esowatej z odbytnicą. Operacja Descompsa i Modelskiego oraz operacja Duhamela były wykonywane w AM w Gdańsku z dobrymi wynikami odległymi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>