Plastyczne przykrycie

Plastyczne przykrycie wytworzonego pęcherza ścianą jamy brzusznej jest sprawą dużej wagi. Szeroko rozstawione mięśnie proste utrudniają warstwowe zamknięcie powłok. Zaproponowane przez Trendelenburga przecięcie tylne kości biodrowych (osteoiomia iliaca posterior) lub zalecane przez Montagnaniego (21) przecięcie nadpa- newkowe znosi rozstęp kości łonowych i zbliża do siebie przyczepy mięśni prostych. W ten sposób mięśnie proste można wykorzystać do przykrycia wpuklonego w głąb pęcherza. Zbliżenie kości łonowych jest tylko czasowe. Późne rozejście się nie ma dużego znaczenia, ściana jamy brzusznej ponad pęcherzem jest już ustalona.

Wyniki rekonstrukcji wynicowanego pęcherza w latach 1963-1969, ogłoszone przez Williamsa i Keetona (1973), przedstawiają się następująco: na ogólną liczbę

-36 dzieci do operacji zakwalifikowano 19. Autorzy operowali najchętniej niemowlęta w 1 r.ż. U 16 wykonano przecięcie tylno kości biodrowych. U 8 nastąpiły niepowodzenia wymagające odprowadzenia moczu. Nietrzymanie moczu obserwowano u 4, narastające wodonercze u jednego, wynik czynnościowy dobry u 6. Marshall i Muecke (1979) kontrolowali 20 operowanych dzieci. Najczęstszym powikłaniem były przetoki pęcherzowe i cewkowe – u 12 dzieci. Odpływ pęcherzowo-moczowodowy stwierdzono w 80-90%. Często pojemność pęcherza była zbyt mała, u trzech powiększano pęcherz ścianą jelita grubego. Końcowy wynik dobry osiągnięto tylko- u 4 dzieci, u innych 4 wynik był dostateczny, a u 12 – zły. Z tej liczby 8 dzieciom wykonano zewnętrzne odprowadzenie moczu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>