Ogromna tolerancja gronkowców

W oparciu o znaczną tolerancję gronkowców na działanie różnych związków hamujących rozwój innych bakterii, a także wykorzystując ich właściwości enzymatyczne, opracowano dotąd bardzo wiele podłoży selektywnych dla gronkowców chorobotwórczych. Jednak nawet najlepsze z tych podłoży pozwalają tylko na orientacyjną identyfikację gronkowców, wymagającą potwierdzenia w dalszych testach.

Na podłożu agarowym z dodatkiem krwi lub krwinek baranich Staphylococcus aureus rośnie w postaci dość dużych, okrągłych, lekko wypukłych, nieprzejrzystych kolonii, nieco mazistych o wilgotnym połysku, barwy pomarańczowej, kremowej, białej, znacznie rzadziej cytrynowo- żółtej, otoczonych zazwyczaj (ale nie zawsze) strefą hemolizy, której wygląd zależy od rodzaju wytwarzanych hemoldzyn.

Szersze omówienie podłoży używanych do wykrywania gronkowców potencjalnie chorobotwórczych podano w książce poświęconej specjalnie zatruciom gronkowcowym [81 e]. Tutaj ograniczymy się do podania podłoży selektywnych, obowiązujących obecnie w Polsce, przy badaniu żywności w kierunku gronkowców. Są to: płynne podłoże namnażające wg Giolitii i Cantoni oraz stałe podłoże Baird-Parlcera, zalecane przez standardy międzynarodowe (ISO).

Wprowadzone obecnie w Polsce podłoża selektywne Baird- -Parkera i Giolitti-Cantoni, jako jeden ze składników selektywnych i różnicujących zawierają tellurynian potasowy. Na podłożach stałych z dodatkiem tellurynianu gronkowce złociste rosną w postaci ciemnych, prawie czarnych, najczęściej ciemnostalowo- szarych kolonii. Rosnąc w podłożu płynnym, powodują jego sczernienie lub tworzenie się czarnego osadu na dnie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>