MECHANIZM ZATRUĆ CLOSTRIDIUM PERFRINGENS

Mechanizm zatruć Cl. periringens długi czas pozostawał niewyjaśniony. Z badań angielskich, przede wszystkim Hobbs, wynikało, że jest to zatrucie typu zakaźnego, uwarunkowane pobraniem wraz z żywnością dużych ilości żywych komórek. Natomiast Nygren [56] postawił hipotezę roli lecytynazy w tym zatruciu. Zgodnie z jego poglądem, w żywności zawierającej lecytyny, pod wpływem lecytynazy, powstaje fosforocholina, która działa na perystaltykę jelit, powodując biegunkę. Hipoteza ta nie znalazła potwierdzenia w dalszych doświadczeniach. Między innymi Canada i Strong oraz Hauschild [27 a], w doświadczeniach wykonanych na myszach, małpach i jagniętach, nie mogli potwierdzić wyników Nygrena. Dopiero w ostatnich latach badania amerykańskie Duncan i Strong i wsp. oraz Hauschild i wsp. [14, 15, 16, 27] rzuciły nowe światło na mechanizm powstawania tych zatruć.

Duncan i wsp. [15] jako model doświadczalny zastosowali izolowane pętle jelitowe. Zastosowana technika była następująca: do badań użyto białe króliki rasy nowozelandzkiej w wieku 7-10 tygodni, o ciężarze 1,4-2,2 kg. Po uśpieniu królika eterem, wyjmowano z jamy brzusznej jelito biodrowe (ileum) i około 90 cm jelita oddzielano przewiązkami, treść wymywano roztworem fizjologicznym chlorku sodowego. Podwiązane jelito dzielono dodatkowymi przewiązkami na segmenty długości około 10 cm. Badane hodowle lub przesącze w ilości 2 ml wprowadzano do co drugiego odcinka. Do jednego z odcinków wprowadzano jako kontrolę 2 ml samego, jałowego podłoża. Jelito wkładano z powrotem do jamy brzusznej i ranę zaszywano. Po 20-24 godzinach króliki zabijano przez dożylne wstrzyknięcie diabutalu i natychmiast robiono sekcję. Każdą pętlę oglądano, mierzono ilość zawartego w niej płynu w przeliczeniu na 1 cm długości pętli. Płyn z każdej pętli uzupełniano następnie roztworem fizjologicznym chlorku sodowego do 7 ml i posiewano ilościowo dla oznaczenia liczby Cl. periringens. W tym celu po wymieszaniu płynu w mikserze, jedną część ogrzewano w temp. 75°C przez 10 min, aby zabić formy wegetatywne i uczynnić przetrwalniki przez wstrząs cieplny, drugą część posiewano bez ogrzewania.

Wybrane pętle, wykazujące reakcję pozytywną (obecność wysięku), po utrwaleniu formaliną badano histologicznie (ryc. 17). Szczepy Cl. peihingens wyizolowane z zatruć dawały reakcję pozytywną, jeśli hodowano je na odtłuszczonym mleku. Szczepy Cl. periringens wyizolowane z innych źródeł w większości dawały wynik negatywny. Obraz histologiczny w przypadku pozy-

tywnej reakcji był zmienny: od niewielkich zmian – oddzielenia kosmków i lekkiego zatarcia ich budowy, do całkowitego ich zniszczenia. Nie można było stwierdzić korelacji między intensywnością reakcji a liczbą komórek wegetatywnych w płynie wysiękowym.

One comment to MECHANIZM ZATRUĆ CLOSTRIDIUM PERFRINGENS

  • Dejw  says:

    Im bardziej sie w to zaglebiam, tym bardziej wydaje mi sie ze mam te objawy 😛

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>