Leczenie luliberynii

Leczenie luliberynii (LH-RII). Wyizolowanie przez Shallyego i wsp. lułiberyny (LH-RH) oraz oznaczenie jej budowy i synteza umożliwiły zastosowanie tego hormonu w leczeniu wnętrostwa. W 1974 r. Bartsch i Frick (25, 26) osiągnęli dobre wyniki po podaniu domięśniowym, a ostatnio Keogh i wsp. (38) zaproponowali podawanie lułiberyny co godzina wstrzyknięciami podskórnymi zautomatyzowaną strzykawką pojemności 2,5 cm3.

Dahlen i wsp. (25, 26) rozpoczęli leczenie wdmuchiwaniem lułiberyny do jam noso-wych. Ten sposób podawania zyskuje coraz szersze zastosowanie i pozytywną ocenę w piśmiennictwie (26, 27, 32, 53). Istota działania lułiberyny polega na stymulacji syntezy i uwalniania hormonów LII i FSH z przysadki. Lułiberyna nie działa na komórki śródmiąższowe jądra (Leydiga) bezpośrednio jak gonadotropina łożyskowa, lecz za pomocą hormonów LH i FSH. Lutropina (LH) działając na te komórki, powoduje wzmożone wydzielanie testosteronu i miejscową koncentrację hormonu w najądrzach, jądrowodzie, w nasieniowodzie i naczyniach jądrowych. Folitropina (FSH) działając na kanaliki plemnikotwórcze uczynnia komórki podporowe (Ser- tolego) i przyspiesza syntezę fosforolipidów w komórkach nabłonka plemniko-

twórczego. Po podaniu dożylnym działanie jest szybkie i krótkotrwałe, maksymalny- wzrost stężenia LH w surowicy krwi występuje po 30 minutach, a FSH po 60 minu-tach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>