Enterotyksyna a człowiek

Zagadnienie to od dawna nurtowało wielu badaczy. Dopiero jednak w ostatnich latach można mówić o częściowym jego rozwiązaniu. Trudność polega głównie na tym, że wobec dużej wrażliwości ludzi na enterotoksynę konieczne było opracowanie metod pozwalających na wykrywanie nawet śladowych jej ilości w żywności. Wyciągi z żywności muszą więc być odpowiednio skoncentrowane i oczyszczone, a metody wykrywania enterotok-syny w tych wyciągach muszą odznaczać się wysoką czułością. Nie mniej ważna jest ich swoistość.

Wykrywalność osiągana opisaną wyżej metodą mikroprecypi- tacji w żelu może okazać się niewystarczająca, Wielu badaczy zajęło się zastosowaniem do wykrywania ente- rotoksyny innych metod dających możliwość wykrywania mniejszych jej ilości. Wśród nich należy wymienić metodę pojedynczej i podwójnej dyfuzji probówkowej [93, 119], biernej hemaglutyna- cji [77, 94], aglutynacji lateksowej [102], immunofluorescencji [44, 83], a ostatnio również metodę radioimmunologiczną [24].

Rycina 15 przedstawia fluoryzujące strąty enterotoksyny B ze swoistą surowicą znakowaną fluoresceiną – w mleku matki, której dziecko karmione piersią cierpiało na poważne zaburzenia żo- łądkowo-jelitowe [62, 83].

Prace nad udoskonaleniem metod wykrywania enterotoksyny są nadal prowadzone i należy oczekiwać dalszych postępów w tej dziedzinie. Jak dotąd jednak, bezpośrednie wykrywanie enterotoksyny gronkowcowej w żywności w żadnym kraju nie jest jeszcze stosowane w rutynowym badaniu, gdyż opracowane dotąd metody są pracochłonne i wymagają wyposażenia laboratorium w specjalną aparaturę i odczynniki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>