ENTEROTOKSYNY GRONKOWCOWE

Już w 1932 r. Jordan i Burrows stwierdzili, że czynnik entero- toksyczny, wytwarzany przez gronkowce, jest związkiem wielko-cząsteczkowym, gdyż nie przechodzi przez błony dializacyjne. Davison i Dack [27] wykazali, że jest to białko, dające się wytrącić z supernatantów hodowli przez dodatek siarczanu amonu do pełnego nasycenia. Jednak otrzymanie enterotoksyn w czystym stanie napotykało znaczne trudności, gdyż toksyny te, wykazujące w stanie surowym dużą oporność na niektóre czynniki, jak ogrzewanie, krótkotrwałe działanie formaliny, czy enzymy trawienne, w czasie oczyszczania łatwo ulegały denaturacji i unieczynnie- niu. Dopiero zastosowanie wymienników jonowych pozwoliło na uzyskanie wysoce oczyszczonych preparatów. Pierwszy taki preparat enterotoksyny B otrzymali w 1959 r. Bergdoll, Sugiyama i Dack [8]. Otrzymany przez nich preparat okazał się prostym białkiem, nie zawierającym węglowodanów, lipidów ani kwasów nukleinowych [55], Jego ciężar cząsteczkowy określono na około 24 000. Punkt izoelektryczny 8,6. Analiza chemiczna wykazała obecność 17 aminokwasów , w tym najwięcej kwasu asparaginowego, glutaminowego, lizyny i tyrozyny. Związek zawierał tylko dwa aminokwasy końcowe, a więc składał się z pojedynczego łańcucha polipeptydowego.

Pierwsze oczyszczone preparaty enterotoksyny A otrzymali Chu i wsp. w 1966 r. [22], Użyli do tego celu specjalnie wybrany szczep gronkowca N. 100, wytwarzający stosunkowo mało innych antygenów. Po zagęszczeniu supernatantów z hodowli do 1/10-y2o pierwotnej objętości, poprzez dializę wobec 10-20-krotnej objętości, 50% roztworu poliglikolu 20 000, stosowano dwukrotnie oczyszczanie na kolumnie z CM-celulozy, a następnie kolejne sączenie przez Sephadex G-100 i G-75. Uzyskano wysoce oczyszczony preparat, ale wydajność metody nie przekraczała 30-35%.

Podobną wydajność uzyskała Burbianka, stosując nieco odmienną metodę [12 f]. Znacznie wydajniejsza metoda została ostatnio opracowana przez Schantza i wsp. [91 a]. Dzięki doborowi szczepu gronkowca wytwarzającego większe ilości enterotoksyny i zastosowaniu w trakcie oczyszczania chromatografii na kolumnie z hydroksylapatytu, autorzy ci mogli uzyskać stosunkowo duże ilości oczyszczonego preparatu. Pozwoliło to na dokładniejsze przeprowadzenie badań składu chemicznego i innych właściwości enterotoksyny A.

Enterotoksynę C otrzymano w postaci dobrze oczyszczonych preparatów w pracowni Bergdolla [6]. Stwierdzono, że różne szczepy gronkowców wytwarzają dwie niemal identyczne pod względem antygenowym, ale różniące się nieco składem chemicznym, enterotoksyny C. Nazwano je Cx i C2. Największa różnica dotyczy punktu izoelektrycznego, który dla enterotoksyny Cj wynosi 8,6, a dla enterotoksyny C2 – 7.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>