Bakteryjne zatrucia pokarmowe

probówek. Do pierwszej z nich dodaje się 0,1 ml jałowego roztworu fizjologicznego chlorku sodowego, a do każdej z następnych 0, 1 ml odpowiedniej surowicy diagnostycznej tak rozcieńczonej, aby jej miano wynosiło 10 jednostek antytoksycznych na 1 ml.

Po delikatnym zmieszaniu zawartości probówek pozostawia się je w temperaturze pokojowej na 45-60 minut, a następnie z każdej probówki wprowadza się dootrzewnowo po 0,5 ml dwom myszom o ciężarze 16-18 g. Obserwuje się je do 4 dni, notując zauważone objawy.

Zatrucie jadem kiełbasianym charakteryzuje się u myszy wiotkim porażeniem mięśni. Pierwszym objawem jest wyraźne zapadanie się powłok brzusznych przy trzymaniu myszy głową w dół. Przy rozwiniętym obrazie zatrucia występuje duszność, rozszerzenie i zwiotczenie brzucha, paraliż kończyn, zwłaszcza tylnych, zwiotczenie mięśni. Również po śmierci nie występuje stężenie pośmiertne, mięśnie są zwiotczałe (mysz „miękka”).

W razie obecności jadu w badanej próbce, zatrucie powinno wystąpić u wszystkich myszy z wyjątkiem tych, którym wprowadzono, badaną próbkę z dodatkiem surowicy homologicznej do obecnego we krwi typu jadu.

Jeśli na przykład przy życiu pozostaną myszy, którym wprowadzono badaną próbkę z dodatkiem surowicy antytoksycznej B oznacza to, że typ B spowodował zatrucie. Jeśli do dyspozycji jest tylko niewielka ilość krwi lub surowicy, można zastosować test skrócony. Do jednej probówki daje się wówczas 1 ml badanej próby + 0,1 ml roztworu fizjologicznego chlorku sodowego, do następnej 0,5 ml badanej próby i po 0,1 ml surowic antytoksycznych A i B, do trzeciej 0,5 ml próby + 0,1 ml surowicy antytoksycznej E. Dwom myszom wstrzykuje się po

-0, 5 ml z pierwszej probówki, a na dwie następne probówki przeznacza się po jednej myszy. Krew chorego z reguły zawiera tylko niewielkie ilości toksyny, nie przekraczające na ogół 10 jednostek toksycznych na ml, toteż stosowane dawki surowicy są dostateczne do zobojętnienia toksyny. Natomiast żywność może zawierać bardzo różne ilości toksyny – od bardzo małych do bardzo znacznych. Lamanna i Carr podają, że silnie zakażony produkt może zawierać-w 1 ml 10-100 dawek śmiertelnych per os dla człowieka. Dlatego badając żywność należy w pierwszym etapie oznaczyć moc toksyny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>