Badania z agarem

Po zastygnięciu agaru do środkowego otworka wltrapla się pipetą pasterowską odpowiednią surowicę antyenterotoksyczną (najczęściej A, B lub C) w rozcieńczeniu dającym dobrą linię precypitacji z 10 (.ig/ml standardowego roztworu czystej homologicznej enterotoksyny (zwykle są to rozcieńczenia surowicy V30-1/50). Do jednego z otworków brzeżnych wkrapla się standard odpowiedniej enterotoksyny (10 |jg/ml), a do trzech pozostałych super- natanty badanych szczepów.

Szkiełka umieszcza się na siatce w eksykatorze, na dno którego wlewa się nieco wody (co zabezpiecza agar przed wysychaniem) i umieszcza się w cieplarce o temp. 30°C. Wyniki odczytuje się w zasadzie po 48 godzinach. Orientacyjny wynik można odczytać już po 24 godzinach.

Przeciwciała zawarte w surowicy i enterotoksyna dyfundują z otworków do agaru. W miejscu gdzie spotykają się w określonych, optymalnych dla reakcji stosunkach stężeń, reagują ze sobą tworząc strąty, widoczne w przezroczystym agarze jako biaława linia. Jej położenie oraz przebieg zależy od stężenia enterotoksyny i przeciwciała.

Aby odczytać wynik precypitacji, zdejmuje się ostrożnie ma Wynik precypitacji szkiełkowej wg metody Crowle’a po zabarwieniu: K – enterotok- syna B (kontrola), A, D – szczepy nie wytwarzające enterotoksyny B, C – szczep wytwarzający enterotoksynę B.

trycę, podważając ją z jednego końca, i szkiełko delikatnie spłukuje wodą destylowaną. Linie precypitacji najlepiej oglądać posługując się lupą.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>