Badania nad problemem w Polsce

W krajach europejskich zainteresowano się nimi znacznie później i większość prac ograniczała się do badań przeprowadzonych sporadycznie w przypadkach zatruć. Stosunkowo największy jest wkład naukowców skandynawskich [36, 51-53].

W Polsce zajęto się tym problemem już w latach pięćdziesiątych, w pracowni mikrobiologii żywności Zakładu Badania Żywności i Przedmiotów Użytku PZH. Przez ponad 20-letni okres zebrano wiele danych dotyczących występowania tych zatruć i rozpowszechnienia gronkowców enterotoksycznych w naszym kraju. Na podstawie nieco zmodyfikowanych metod autorów amerykańskich uzyskano oczyszczone preparaty enterotolcsyn A i B i swoiste surowice przeciw tym enterotoksynom. Przez wiele lat prowadzono nieoficjalny ośrodek oznaczania enterotoksyczności gronkowców izolowanych w związku z zatruciami pokarmowymi – początkowo na podstawie próby biologicznej na kotach, a w ostatnich latach metodami serologicznymi [12-16, 81-84, 100], W Związku Radzieckim zatrucia gronkowcowe i mechanizm działania enterotoksyny były przedmiotem badań Stołmakowej [103], a także niektórych innych autorów.

Gronkowce należą do rodziny Miciococcaceae, rodzaju Staphy-lococcus. Do tego rodzaju zalicza się dwa gatunki: Staphylococcus aureus, gronkowiec złocisty, potencjalnie chorobotwórczy i Sta-phylococcus epidermidis, w zasadzie saprofityczny. Za cechy róż-nicujące te gatunki przyjmuje się wytwarzanie lcoagulazy oraz zdolność fermentacji mannitolu w warunkach beztlenowych. Do

S. aureus należą szczepy koagulazo- i mannitolododatnie, natomiast S. epidermidis nie wytwarza lcoagulazy i nie fermentuje mannitolu. Zdarzają się jednak odstępstwa od tej reguły i przy identyfikacji gronkowców zaleca się brać pod uwagę cały zespół ich właściwości enzymatycznych i toksynogennych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>