Badania Duncan i Stronga

W dalszych doświadczeniach Duncan i Strong [14 b] wykazali, że ekstrakty z rozbitych komórek, a także przesącze z hodowli szczepów z zatruć, wolne od komórek, mogą powodować gromadzenie się płynu wysiękowego w pętlach jelitowych, ale tylko wówczas, gdy szczepy Cl. perlringens są hodowane w podłożu sprzyjającym przetrwalnikowaniu [14 a], gdyż czynnik enteroto- ksyczny wytwarzany jest jedynie w fazie przetrwalnikowania.-

Tym prawdopodobnie można wytłumaczyć niepowodzenia poprzednich prób wywołania zatrucia u ochotników przez podawanie im bezbalcteryjnych przesączy z hodowli komórek wegetatywnych.

Duncan i Strong stwierdzili, że czynnik enterotoksyczny, wytwarzany w czasie przetrwalnikowania przez „zatruciowe” szczepy Cl. perfringens, jest substancją białkową, wrażliwą na ogrzewanie, inaktywowaną przez pronazę, ale oporną na działanie tryp- syny. Traci ona aktywność w środowisku kwaśnym (pH 1-5) i alkalicznym (pH ■- 12).

Wyniki uzyskane przez Duncan i Strong zostały potwierdzone przez Hauschilda i wsp. [27]. Hauschild i Hilsheimer [25] oraz Stark i Duncan [71] wykazali, że enterotoksyna Cl. perlringens

wprowadzona dożylnie jest śmiertelna dla białych myszy. Po wprowadzeniu doskórnym [24] powoduje rumień skóry u świnek i królików. Ta ostatnia reakcja może być nawet wykorzystana do ilościowego oznaczania tej toksyny w badanych przesączach.

Hauschild, Niilo i Dorward [27] w doświadczeniach na jagniętach wykazali, że czynnik enterotolcsyczny może być wytwarzany in vivo w jelitach, jeśli wprowadzone komórki wegetatywne przejdą w stadium przetrwalnikowania. W młodych kulturach czynnik ten znajduje się wyłącznie wewnątrz komórek.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>