Badania Casmana

Po zbadaniu kilkudziesięciu innych gronkowców enterotoksycznych Casman mógł podzielić je na dwie grupy. Do jednej należały szczepy z zatruć pokarmowych wytwarzające, z nielicznymi wyjątkami, tylko enterotoksynę typu 196 E, a do drugiej szczepy wyizolowane z przypadków enterocolitis pseudomembranacea, których większość wytwarzała oba enterotoksyczne antygeny. Początkowo Casman nazwał enterotoksynę wytwarzaną przez szczepy związane z zatruciami pokarmowymi enterotoksyną F (od angielskiego ,,food” -■ żywność), a enterotoksynę powodującą stany zapalne jelit enterotoksyną E. Następnie jednak ustalono, aby kolejne identyfikowane enterotoksyny oznaczać również kolejnymi dużymi literami alfabetu [20]. Tak więc enterotoksynę będącą najczęstszą przyczyną zatruć pokarmowych nazwano enterotoksyną A – prototypowym dla niej jest szczep 196 E, zaś enterotoksynę wytwarzaną przede wszystkim przez szczepy po-wodujące enterocolitis – enterotoksyną B. Prototypowym dla toksyny B jest szczep 243. Szczep S6 wytwarza obie enterotoksyny, jednak na podłożach laboratoryjnych w hodowlach napowietrzanych ilości enterotoksyny A są tylko nieznaczne.

W następnych latach różni autorzy zidentyfikowali kilka następnych, odmiennych antygenowo, enterotoksyn. Uzyskanie większości enterotoksyn o wysokim stopniu czystości pozwala obecnie na produkcję swoistych surowic monowa- lentnych, bez uciekania się do żmudnego ich wysycenia. Jednak trzeba podkreślić, że otrzymanie surowic antytoksycznych o wysokim mianie i dużym stopniu swoistości nie jest łatwe.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>